Παχυσαρκία και λεπτίνη. Σταματήστε να παίρνετε βάρος για μια μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και ένα πιο αδύνατο, πιο υγιές σώμα

Κατανόηση των κινδύνων αντοχής στη λεπτίνη

Αν είστε σαν οι περισσότεροι Αμερικανοί, αγωνίζεστε με τουλάχιστον λίγες εξωγήινες. Και αν είστε πάνω από 40, αυτά τα επιπλέον κιλά πιθανόν να συγκεντρώνονται με μια ανεπιθύμητη προτίμηση για το μεσαίο τμήμα σας.

Η κατανομή λιπών εφεδρικών ελαστικών είναι κάτι περισσότερο από μια δυσάρεστη ενόχληση. Το Fatvthat που συσσωρεύεται στην κοιλιά σας είναι εξαιρετικά επικίνδυνο! Αυτό συμβαίνει επειδή προάγει την απελευθέρωση προφλεγμονωδών «κυτοκινών» που φαίνεται να εμπλέκονται σε σχεδόν κάθε εκφυλιστική ασθένεια που σχετίζεται με την ηλικία.

Η κοιλιακή παχυσαρκία αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του μεταβολικού συνδρόμου, γνωστού και ως «σύνδρομο Χ» ή «προ-διαβήτη». Το μεταβολικό σύνδρομο είναι ένας σχηματισμός εγκληματικών παθολογικών διεργασιών που σας ενέχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, διαβήτη, καρκίνου, εγκεφαλικού επεισοδίου , και άνοια.

Μέχρι πρόσφατα, εμφανίστηκαν ελάχιστοι περισσότεροι άνθρωποι για να μειώσουν σημαντικά την περίσσεια κοιλιακού λίπους. Ευτυχώς, η έρευνα αιχμής έχει εντοπίσει έναν πιθανό αναστρέψιμο μηχανισμό τόσο επίμονου μεσαίου κέρδους βάρους όσο και σχετικών δεικτών μεταβολικού συνδρόμου όπως υψηλά επίπεδα γλυκόζης, LDL και C-αντιδρώσας πρωτεΐνης στο αίμα.

Τι είναι η λεπτίνη;

Η λεπτίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από τα λιποκύτταρα (λιπώδη κύτταρα), που λειτουργούν για να διατηρήσουν μια λιπαρή σύνθεση σώματος με δύο τουλάχιστον διαφορετικούς μηχανισμούς:

Πρώτον, ρυθμίζει την όρεξη δεσμεύοντας σε μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, γνωστή ως υποθάλαμος, όπου σηματοδοτεί κορεσμό.¹ Κανονικά, μια καλά θρεπτική κατάσταση αντανακλάται από την αύξηση της παραγωγής λεπτίνης και με τη σειρά της η αυξημένη λεπτίνη ορού σηματοδοτεί τον υποθάλαμο για να περιορίσει την πείνα.

Και δεύτερον, η λεπτίνη ενισχύει την ικανότητα του σώματος να έχει πρόσβαση και να χρησιμοποιεί τα αποθέματα λίπους ως πηγή ενέργειας.²

Η λεπτίνη έλαβε την προσοχή της ιατρικής κοινότητας στα μέσα της δεκαετίας του '90 όταν η χορήγησή της σε γενετικά παχύσαρκους ποντικούς προκάλεσε τα ζώα να ρίχνουν γρήγορα το 30% του βάρους τους σε δύο εβδομάδες με την καθημερινή έγχυση λεπτίνης.³ Το 1995 οι επιστήμονες πίστευαν ότι τελικά αποκάλυψαν το ιερό πορνεία του ελέγχου βάρους. Διεξήχθησαν γρήγορα μελέτες σε ανθρώπους, αλλά όταν τα παχύσαρκα άτομα έλαβαν εγχύσεις λεπτίνης, τα αναμενόμενα αποτελέσματα δεν εμφανίστηκαν ποτέ: οι ορέξεις δεν καταπιάστηκαν και το βάρος δεν χάθηκε.

Αν και οι ερευνητές απογοητεύτηκαν όταν η συμπληρωματική λεπτίνη απέτυχε να προκαλέσει απώλεια βάρους στους ανθρώπους, δεν εκπλήσσονταν εντελώς. Προηγούμενες έρευνες είχαν αποκαλύψει ότι τα υπέρβαρα άτομα είχαν ήδη μεγαλύτερη ποσότητα λεπτίνης ορού από τους αντίστοιχους ομολόγους τους. Στην πραγματικότητα, οι μελέτες έχουν αποδείξει πειστικά ότι τόσο η συνολική ποσότητα σωματικού λίπους όσο και το μέγεθος των μεμονωμένων λιπωδών κυττάρων που διαθέτει ένα άτομο συσχετίζεται άμεσα με την ποσότητα λεπτίνης που παράγει.^3,4 Με λίγα λόγια, Όσο πιο λιπαρό είστε, τόσο περισσότερη λεπτίνη θα επιπλέει στο αίμα σας.

Το οποίο προκαλεί την προφανή ερώτηση: πώς μπορεί μια ένωση που λειτουργεί κανονικά να διατηρεί την πτωχότητά της να είναι σταθερά πιο υψηλή σε άτομα που είναι περισσότερο παχύσαρκα;

Οι ερευνητές πίστευαν ότι το φαινόμενο παράδοξο θα μπορούσε να εξηγηθεί από μια επίκτητη αντοχή στη λεπτίνη.^4,5 Δεδομένου ότι το υπερβολικό βάρος οδηγεί σε χρόνια αυξημένα επίπεδα της ορμόνης, υποθέτουν ότι η παρατεταμένη έκθεση σε αυτή την υπερφόρτωση λεπτίνης θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει τους ιστούς-στόχους να γίνουν "ανοσοποιημένοι" στις επιπτώσεις της λεπτίνης, χάνοντας τη φυσιολογική ικανότητα να ανταποκρίνεται σε αυτήν.⁵ Πάνω από μια δεκαετία αργότερα, οι ερευνητές εξακολουθούν να εργάζονται σκληρά για να διασαφηνίσουν τι έχει αποδειχθεί ότι είναι μια υπερβολικά περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των γονιδίων και των ορμονών. Ωστόσο, πολλές πτυχές της αντοχής στην λεπτίνη έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθεί και περιγραφούν με επιτυχία στην επιστημονική βιβλιογραφία.

Για παράδειγμα, τώρα γνωρίζουμε ότι η αντίσταση στην λεπτίνη μοιράζεται πολλά κοινά με την αντίσταση στην ινσουλίνη. Όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη, η αντοχή στη λεπτίνη είναι μια χρόνια φλεγμονώδης κατάσταση που συμβάλλει άμεσα στην προοδευτική αύξηση του σωματικού βάρους, την επίμονη απώλεια βάρους και την επακόλουθη επαναφορά του βάρους. Αλλά οι αισθητικές συνέπειες της αντοχής στη λεπτίνη είναι οι λιγότερες ανησυχίες σας! Πίσω από το εφεδρικό ελαστικό βρίσκεται ένα περιθώριο φυσιολογικής δυσλειτουργίας που σας φέρνει σε τεράστιο κίνδυνο για καταστάσεις που κυμαίνονται από διαβήτη, καρδιακές παθήσεις και καρκίνο έως εγκεφαλικό επεισόδιο ⁶ και άνοια.⁷

Πώς Αντίσταση Λεπίνης βοηθά να σας κρατήσει λίπος και σας κάνει να αρρωστήσετε

Η ύπαρξη χρόνιου υπερβολικού σωματικού βάρους οδηγεί σε χρονικά αυξημένα επίπεδα λεπτίνης και η χρονίως αυξημένη λεπτίνη προκαλεί τελικά στους ιστούς στόχους - κυρίως τα λιποκύτταρα και τους νευρώνες - να χάσουν την ικανότητα να ανταποκριθούν σε αυτά.

Καθώς το μέγεθος και ο αριθμός των λιποκυττάρων σας αυξάνεται με το κέρδος βάρους, αντλούν όλο και περισσότερη λεπτίνη στην κυκλοφορία σε μια προσπάθεια να στείλουν το μήνυμα στον εγκέφαλο ότι τα αποθέματα λίπους είναι επαρκή και η όρεξη πρέπει να αναζωογονηθεί. τα ίδια λιπώδη κύτταρα που λούζονται συνεχώς σε αυξημένα επίπεδα λεπτίνης, χάνουν σταδιακά την ευαισθησία για την πολύ λεπτίνη που εργάζονται υπερωρίες για να παράγουν υπερβολικά. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η ανεπαρκής ευαισθησία του υποδοχέα μεταφράζεται σε μειωμένη ανταπόκριση, η οποία έχει δυο ατυχή αποτελέσματα: πρώτον, η κανονική οξείδωση λιπαρών οξέων (λιπώδη λίπη) μέσα στο λιποκύτταρο μειώνεται σημαντικά και, δεύτερον, το λιποκύτταρο μειώνεται λιγότερο για να απορροφήσει τα ελεύθερα λιπαρά οξέα κυκλοφορία. Η προκύπτουσα περίσσεια λιπαρών οξέων που επιπλέουν στην κυκλοφορία του αίματος προκαλεί λειτουργική αντίσταση στην ινσουλίνη σε περιφερειακούς ιστούς όπως μυς. ⁸

Όπως και με τα ανθεκτικά σε λεπτίνη λιπώδη κύτταρα, τα ανθεκτικά στην ινσουλίνη μυϊκά κύτταρα χάνουν την ανταπόκρισή τους - στην περίπτωση αυτή στην ινσουλίνη. Ως αποτέλεσμα, τα μόρια γλυκόζης εμποδίζονται να εισέλθουν στον μυϊκό ιστό, προκαλώντας αύξηση του σακχάρου στο αίμα. Το ήπαρ αισθάνεται την υπεργλυκαιμία και, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την εξέλιξη του διαβήτη τύπου 2 με πλήρη εμφάνιση, τα ηπατικά κύτταρα ανταποκρίνονται διαιρώντας τα αδύνατα μόρια σακχάρου και μετατρέποντάς τα σε πιο ελεύθερα λιπαρά οξέα. Με τη σειρά τους, τα πρόσθετα ελεύθερα λιπαρά οξέα συμβάλλουν στην αύξηση των αποθεμάτων λίπους, στην αύξηση της παραγωγής λεπτίνης, στην κλιμάκωση της αντοχής στη λεπτίνη και ο φαύλος κύκλος συνεχίζει να χιονόμπαλα. ⁹

Δυστυχώς, τα λιποκύτταρα δεν είναι τα μόνα κύτταρα που υποβάλλονται στις επιδράσεις της χρόνιας αυξημένης λεπτίνης. Μόλις αρχίσει η αντοχή της λεπτίνης, οι νευρώνες στον υποθάλαμο δείχνουν επίσης μειωμένη ανταπόκριση στην κυκλοφορούσα λεπτίνη. Ωστόσο, αυτοί οι ίδιοι νευρώνες ανταποκρίνονται κανονικά στη λεπτίνη εάν εγχυθεί απευθείας στον εγκέφαλο, υποδηλώνοντας ότι, αντίθετα με τα λιποκύτταρα, οι νευρώνες διατηρούν τους υποδοχείς λεπτίνης παρά την ανθεκτικότητα στη λεπτίνη.^10,11 Χάρη σε μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Πανεπιστημίου του Pittsburgh Βιολογίας και Φυσιολογίας, είμαστε τώρα ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση των μηχανισμών που αποτελούν το φαινόμενο αυτό.¹²

Η ομάδα του Pittsburgh προσδιόρισε πρόσφατα μια κατηγορία πρωτεϊνών στο ανθρώπινο αίμα που αλληλεπιδρούν άμεσα με τη λεπτίνη ορού. Μια από αυτές είναι η πρωτεΐνη C (CRP),¹² η οποία αποτελεί δείκτη συστημικής φλεγμονής και προγνωστικού καρδιακού κινδύνου που βρίσκεται πίσω στο προσκήνιο χάρη σε πρόσφατη μελέτη που δείχνει ότι τα αυξημένα επίπεδα CRP διπλασιάζουν τις πιθανότητες ασθενούς να πεθάνει μέσα στις πρώτες 28 ημέρες μετά οξεία έμφραγμα του μυοκαρδίου.¹³ Η προηγούμενη έρευνα έχει συνδέσει την αυξημένη CRP, που παράγεται από τα λιποκύτταρα και τα ηπατικά κύτταρα, τόσο στην αυξημένη λιπώδη όσο και στην αυξημένη λεπτίνη πλάσματος. Αλλά η πραγματική πρόοδος ήρθε όταν οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η ανθρώπινη CRP δεσμεύει λεπτίνη και, κατά τον τρόπο αυτό, μπορεί να εμποδίσει τη λεπτίνη να σηματοδοτήσει κορεσμό.

Σε προκλινικές μελέτες, η έγχυση ανθρώπινης CRP σε παχύσαρκα ποντίκια με έλλειψη λεπτίνης παρεμπόδισε τις φυσιολογικά παρατηρούμενες επιδράσεις της συμπλήρωσης λεπτίνης και απέτρεψε την απώλεια βάρους. Σε ποντικούς γενετικά τροποποιημένους ώστε να παράγουν ανθρώπινη CRP, οι επιδράσεις της λεπτίνης στον έλεγχο της όρεξης και η ρύθμιση του βάρους ήταν πλήρως αμβλυμένες. Οι συγγραφείς υποδεικνύουν ότι η σύνδεση ανθρώπινης CRP με τη λεπτίνη μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα της λεπτίνης να περάσει από το φράγμα αίματος-εγκεφάλου για να φτάσει στον υποθάλαμο.¹²

Χωρίς πρόσβαση σε αυτούς τους νευρώνες που ελέγχουν την όρεξη, δεν έχει σημασία πόση λεπτίνη υπάρχει στην κυκλοφορία του αίματος. Ακόμα και σε περιπτώσεις ακραίας παχυσαρκίας και αντίστοιχα αυξημένης λεπτίνης ορού, το σήμα κορεσμού δεν ενεργοποιείται ποτέ επειδή η CRP  δεσμεύεται λεπτίνη και την εμποδίζει να διασχίσει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου για να καταστείλει την όρεξη. Με την παρεμπόδιση των φυσιολογικών λειτουργιών της λεπτίνης, η CRP αντιπροσωπεύει ένα ισχυρό συστατικό στην πρόοδο της αντοχής στη λεπτίνη και στην κλιμάκωση της αύξησης του σωματικού βάρους.

Τι μπορείτε να κάνετε για την αντίσταση σε λεπτίνη;

Μπορείτε να κάνετε πολλά για να αποφύγετε τη συστηματική φλεγμονή και όλες τις αρνητικές συνέπειες - συμπεριλαμβανομένης της αντοχής στη λεπτίνη - μέσω των επιλογών του τρόπου ζωής. Αποφεύγοντας το προφλεγμονώδες υψηλό γλυκαιμικό φορτίο και τα επεξεργασμένα τρόφιμα, συμπληρώνοντας με αντιφλεγμονώδη ωμέγα-3 απαραίτητα λιπαρά οξέα και συμμετέχοντας σε τακτική σωματική δραστηριότητα είναι όλα τα καθιερωμένα μέσα με τα οποία κάποιος μπορεί να ματαιώσει την εμφάνιση της χρόνιας φλεγμονής και να διατηρήσει ένα υγιές σωματικό βάρος . Αλλά τι γίνεται αν είστε ένα από τα εκατομμύρια των Αμερικανών που - λόγω ενός συνδυασμού συνθηκών ζωής, γενετικής και / ή έκθεσης σε περιβαλλοντικές τοξίνες¹⁴ - έχουν ήδη υποκύψει σε κάποιο βαθμό χρόνιας φλεγμονής και ανάλογου κέρδους βάρους;

Δυστυχώς, ανεξάρτητα από το πόσο πιστά αγκαλιάζετε έναν αντιφλεγμονώδη τρόπο ζωής από αυτή την ημέρα μπροστά, η έρευνα δείχνει σαφώς ότι θα είναι πιο δύσκολο για σας να χάσετε βάρος αν είστε ανθεκτικός στη λεπτίνη.¹⁵ Και αν είστε υπέρβαρος, είστε σχεδόν σίγουρα υποφέρουν από κάποιο βαθμό αντοχής στη λεπτίνη. Επιπλέον, καθώς περίπου το 90% των ανθρώπων που έχουν χάσει επιτυχώς το βάρος τους στο παρελθόν, θα αποδείξουν γρήγορα ότι αυτές οι ενοχλητικές λίβρες έχουν μια ασυνήθιστη έξαψη για να επανεμφανιστούν - και φέρνοντας μαζί τους νέους φίλους όταν το κάνουν. Τώρα, χάρη στις αναδυόμενες μελέτες σχετικά με την αντοχή στην λεπτίνη, οι ερευνητές αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η ίδια η μείωση βάρους μπορεί να ξεκινήσει έναν ακόμη φαύλο κύκλο που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη διατήρηση της ελαστικότητας. Ετσι δουλευει:

Όπως ίσως θυμάστε, η παραγωγή λεπτίνης συσχετίζεται με την λιπώδη ισορροπία. Αυξάνεται ή μειώνεται φυσικά με την αύξηση ή τη μείωση του σωματικού λίπους, αντίστοιχα. Ωστόσο, εάν η αύξηση του σωματικού βάρους είναι σημαντική ή παρατεταμένη αρκετά για να προκαλέσει την ανάπτυξη αντοχής στη λεπτίνη, η επακόλουθη απώλεια βάρους φαίνεται να προκαλεί μια κατάσταση «σχετικής ανεπάρκειας λεπτίνης». ¹⁶ Στην ουσία, αφού έχετε υπερβολικό βάρος, η ποσότητα λεπτίνης στο σώμα σας απαιτεί να παραμείνει άπαχο μπορεί να ξεπεράσει αυτό που μπορεί να παράγει ο "λεπτός εαυτός σας" (και αντίστοιχα αποσυμπιεσμένα αποθέματα λίπους). Μόλις η σχετική ανεπάρκεια της λεπτίνης ανακαλύψει το άσχημο κεφάλι της, οι προσαρμογές στο μεταβολισμό των μυών και οι διακυμάνσεις στις συμπαθητικές και αυτόνομες ορμονικές λειτουργίες καθιστούν το βάρος να ξανακερδίσει όλα, αλλά αναπόφευκτα.

Οι έρευνες που προσπάθησαν να παρακάμψουν τη σχετική ανεπάρκεια λεπτίνης με την εξωγενή λεπτίνη είχαν κάποια πρώιμη επιτυχία, ^17,18 αλλά - ακόμα κι αν δεν σας πειράζουν καθημερινές ενέσεις για το υπόλοιπο της ζωής σας, η συμπλήρωση λεπτίνης είναι μια ολισθηρή πλαγιά! Μετά από όλα, είναι υπερβολική λεπτίνη που υποκινεί τους φαύλους κύκλους της αντίστασης στην λεπτίνη. Επιπλέον, η λεπτίνη δεν υπάρχει σε απομονωμένο κενό ελέγχου βάρους. Όπως κάθε καλή ορμόνη, τα αποτελέσματα της λεπτίνης σε όλο το σώμα είναι πολύπλοκα και πολύπλοκα. μπορεί να είναι χρόνια πριν να έχουμε μια ικανοποιητική κατανόηση των επιπτώσεων στην υγεία από την περιστασιακή χρήση λεπτίνης. Ήδη, η τρέχουσα έρευνα υποδηλώνει ότι η αυξημένη λεπτίνη προκαλεί την ανάπτυξη ορισμένων κακοηθειών, συμπεριλαμβανομένων πολλών μορφών καρκίνου του μαστού (γεγονός που συμβάλλει στην εξήγηση του υψηλότερου κινδύνου καρκίνου του μαστού που παρατηρείται στις υπέρβαρες γυναίκες) .¹⁹ Ομοίως, η χρόνια λεπτίνη ορού πιστεύεται ότι αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου20 και προάγουν την καρδιακή υπερτροφία (διεύρυνση της καρδιάς) .²¹

ΟΚ-έτσι η συμπλήρωση λεπτίνης πιθανότατα δεν είναι η απάντηση. Τι γίνεται αν, αντίθετα, υπήρξε κάποιος τρόπος να παρακαμφθούν οι θεμελιώδεις καταρράκτες της αντοχής στη λεπτίνη και να βραχυκυκλωθεί ολόκληρη η διαδικασία; Σύμφωνα με πρωτοποριακές έρευνες, μπορεί να υπάρχει.

Παρουσιάζοντας: Irvingia Gabonensis

Βαθιά στις πλούσιες, τροπικές ζούγκλες του Καμερούν αναπτύσσεται μια μονάδα φρούτων που είναι γνωστή ως Irvingia gabonensis. Μεγάλο μέρος της τοπικής γαστρονομικής παράδοσης, εκχυλίσματα των σπόρων των φρούτων, κάνουν τώρα πρωτοσέλιδα στην επιστημονική βιβλιογραφία^22,23 λόγω της ασυνήθιστης δυνατότητάς τους να προκαλέσουν απώλεια βάρους ελλείψει άλλων αλλαγών στον τρόπο ζωής. Δεδομένου ότι η συνεχιζόμενη έρευνα συνεχίζει να διαφωτίζει τους πολλούς μηχανισμούς δράσης αυτής της αξιοσημείωτης βοτανικής, γίνεται γρήγορα εμφανές ότι μία από τις πολυάριθμες υπερδυνάμεις της Irvingia μπορεί να σχετίζεται άμεσα με την ικανότητά της να καταπολεμά την αντοχή στη λεπτίνη μειώνοντας τα επίπεδα κυκλοφορίας της CRP.

Σε μια διπλά τυφλή μελέτη, 102 διαφορετικά υγιείς υπέρβαρους εθελοντές έλαβαν είτε 150 mg κάψουλες από εκχύλισμα Irvingia είτε εικονικό φάρμακο, δύο φορές την ημέρα πριν από τα γεύματα, για περίοδο 10 εβδομάδων. Με την ολοκλήρωση της περιόδου δοκιμής, κάθε μία από τις εννέα παραμέτρους που σχετίζονται με τη σύνθεση και την υγεία του σώματος έδειξε στατιστικά σημαντική βελτίωση στην πειραματική ομάδα.²⁴

Στο τέλος των 10 εβδομάδων, ο όμιλος Irvingia έχασε κατά μέσο όρο 28 λίβρες (μείωση 13,1% στο σωματικό βάρος), ρίχνοντας 6,7 ίντσες από τη μέση και μείωσε κατά 18,4% το συνολικό σωματικό λίπος. ²⁴

Όσο πιο δραματικές ήταν οι μειώσεις του βάρους και οι βελτιώσεις στη σύνθεση του σώματος, οι μεταβολές στον ορό στους δείκτες της φλεγμονής και οι προγνωστικοί παράγοντες της καρδιακής νόσου και του διαβήτη ήταν ίσως ακόμη πιο έκδηλοι. Η ομάδα Irvingia επέδειξε μείωση κατά 26% της ολικής χοληστερόλης, μείωση κατά 27% της λιποπρωτεΐνης χαμηλής πυκνότητας (LDL), μείωση της γλυκόζης στο αίμα νηστείας κατά 32% και - εσείς υποθέσατε ότι η CRP του ορού μειώθηκε κατά ένα επιβλητικό 52%. ^23,24

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει άλλη ένωση - ούτε φαρμακευτική ούτε nutraceutical - που μπορεί να προσεγγίσει το μέγεθος και το εύρος των αποτελεσμάτων που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κλινικής δοκιμής Irvingia gabonensis 10 εβδομάδων. Αλλά πώς μπορεί ένα μοναδικό φυσικό φυτικό εκχύλισμα να έχει τέτοια οφέλη ευρείας κλίμακας;

Σύμφωνα με τον καθηγητή Julius Oben, ερευνητή επιστήμονα, βιοχημικός και λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Yaounde I στο Καμερούν, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο είναι πολύπλευρες και πολύπλοκες διαδικασίες. Υποστηρίζει ότι η αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα της Irvingia οφείλεται στον αριθμό των διαφορετικών φυσιολογικών παραμέτρων που αντιμετωπίζει το εκχύλισμα.

Ο Oben λέει: "Εάν δεν πλησιάζετε και δεν διαχειρίζεστε κάθε στοιχείο της παχυσαρκίας, δεν πρόκειται να πάρετε πολύ μακριά."

Πράγματι, η ποικιλομορφία των μηχανισμών δράσης του Irvingia είναι μάλλον εκπληκτική. Εκτός από την ευνοϊκή επίδραση που έχει στην ισορροπία της λεπτίνης, το Irvingia ασκεί επίσης επιτακτικές επιδράσεις που προάγουν την υγεία σε άλλες ορμόνες, όπως η αδιπονεκτίνη και η ινσουλίνη, καθώς και ένζυμα όπως αμυλάση και αφυδρογονάση 3-φωσφορικής γλυκερόλης.^25,26

Όπως η λεπτίνη, η αδιπονεκτίνη παράγεται μέσα στα λιποκύτταρα και παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του φυσιολογικού μεταβολισμού και του υγιούς σωματικού βάρους. Σε αντίθεση με τη λεπτίνη, η παραγωγή αδιπονεκτίνης αντιστρόφως σχετίζεται με την λιπώδη ισορροπία. Καθώς χάνετε σωματικό λίπος, οι επακόλουθες αυξήσεις της κυκλοφορούσας αδιπονεκτίνης πιστεύεται ότι προκαλούν τη βελτιωμένη απόκριση ινσουλίνης που παρατηρείται συνήθως κατά τη διάρκεια της απώλειας βάρους. Μελέτες δείχνουν ότι η αδιπονεκτίνη έχει αντιφλεγμονώδη, αντιδιαβητικά και καρδιοπροστατευτικά χαρακτηριστικά.²⁷

Παρόμοια με τα TZD (θειαζολιδινεδιόνια, ένας τύπος διαβητικού φαρμάκου), η in vitro χορήγηση του Irvingia έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει την παραγωγή μικρότερων και ευαίσθητων στην ινσουλίνη λιποκυττάρων, αποτέλεσμα που αυξάνει έμμεσα την αδιπονεκτίνη στον ορό. Ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως είναι η έρευνα που δείχνει ότι το Irvingia επίσης διεγείρει άμεσα την έκφραση του γονιδίου της αδιπονεκτίνης στο λιποκύτταρο.²⁵ Πράγματι, μέχρι το τέλος της δοκιμής των 10 εβδομάδων που περιγράφηκε παραπάνω, η μέση αδιπονεκτίνη ορού μεταξύ των ατόμων της μελέτης είχε αυξηθεί κατά 160 %! ²⁴

Αλλά τα ευεργετικά αποτελέσματα του εκχυλίσματος στην αδιπονεκτίνη και τη λεπτίνη είναι μόνο μέρος του τρόπου με τον οποίο η Irvingia καταπολεμά - και μπορεί να βοηθήσει στην αντίστροφη αντίσταση στην ινσουλίνη. Το Irvingia έχει επίσης πειραματικά αποδειχθεί ότι αναστέλλει την αμυλάση, ²⁶ το πεπτικό ένζυμο που είναι υπεύθυνο για τη διάσπαση σύνθετων υδατανθράκων σε απλά σάκχαρα. Ως αποτέλεσμα αυτής της δραστικότητας αντι-αμυλάσης, το Irvingia μειώνει τον ρυθμό με τον οποίο εισέρχεται η γλυκόζη στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτό, με τη σειρά του, μειώνει λειτουργικά τον γλυκαιμικό δείκτη των απορροφηθέντων υδατανθράκων και μειώνει την απόκριση ινσουλίνης, αποτέλεσμα που είναι τόσο αντιδιαβητικό όσο και αντιφλεγμονώδες.

Η χορήγηση του Irvingia έχει επίσης ισχυρό ανασταλτικό αποτέλεσμα στην αφυδρογονάση γλυκερόλης-3-φωσφορικής, ένα ένζυμο που παράγεται σε λιποκύτταρα και διευκολύνει τη μετατροπή της γλυκόζης του αίματος σε τριγλυκερίδια (λίπος). Στην ουσία, η παρέμβαση του Irvingia μειώνει την ποσότητα των απορροφούμενων σακχάρων που τελειώνουν αποθηκευμένα ως σωματικό λίπος. Αυτό το αποτέλεσμα πιστεύεται ότι βοηθά στην εξασθένιση τόσο της λεπτίνης όσο και της αντίστασης στην ινσουλίνη μειώνοντας τη συνολική λιπώδη ικανότητα και αυξάνοντας την αδιπονεκτίνη στον ορό.²⁵

Τι είναι οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις;

Με το Irvingia να παρουσιάζει μια τόσο ευρεία σειρά ισχυρών, φυσιολογικών επιδράσεων, μπορεί κανείς να περιμένει κάποιους σχετικούς κινδύνους για την υγεία. Λοιπόν, η μόνη οξεία παρενέργεια που αναφέρθηκε από τα εξεταζόμενα άτομα της μελέτης ήταν μια έντονη μείωση της όρεξης-προφανώς λόγω της ουσιαστικής μείωσης της CRP στον ορό που επέτρεψε τη λεπτίνη να φθάσει τους υποδοχείς-στόχους στον υποθάλαμο και την κορεσμό του σήματος.

Παρόλο που η μακροχρόνια χρήση του εκχυλίσματος δεν έχει μελετηθεί ακόμα, ο Oben πιστεύει ότι υπάρχουν λίγοι λόγοι να υποψιαστεί ότι η παρατεταμένη συμπλήρωση με το Irvingia θα αποδειχθεί λιγότερο επικίνδυνη. Εξάλλου, ο ιθαγενής πληθυσμός το έχει καταναλώσει εδώ και αιώνες χωρίς να υποστεί οποιεσδήποτε φαινομενικά βλαπτικές συνέπειες. Στην πραγματικότητα, ήταν μια ανεξήγητη αντίσταση στον διαβήτη και την παχυσαρκία που αποδείχτηκε από τα μέλη δύο τοπικών φυλών που πρώτα έδιναν την προσοχή των ερευνητών. Ο Oben και οι συνεργάτες του σύντομα συνειδητοποίησαν ότι οι δύο κοινότητες είχαν κοινά στοιχεία - και οι δύο χρησιμοποίησαν σπόρους Irvingia ως παχυντές σούπας και έφαγαν και πολλή σούπα! Στην κεντρική δυτική περιοχή της Αφρικής όπου κατοικούν αυτά τα ασυνήθιστα άπαχα και υγιή άτομα, το «μάνγκο Μπους» - όπως είναι γνωστό σε τοπικό επίπεδο από την Irvingia - είναι ένα τρόφιμο που πωλείται σε κάθε αγορά και οι ντόπιοι το τρώνε συνήθως τουλάχιστον μία φορά την ημέρα. "Η διαδικασία εξαγωγής δεν διαφέρει πολύ από το πώς το έχετε όταν μαγειρεύεται", εξηγεί ο Oben. "Χρησιμοποιείται ουσιαστικά με τη μορφή που διαχειριζόμαστε (στις μελέτες μας). Οι ντόπιοι που το τρώνε 10 φορές την εβδομάδα κάνουν ότι ολόκληρη τη ζωή τους. "

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Δρ Oben επεσήμανε ότι η παχυσαρκία καθίσταται επιδημία σε πολλές λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, καθώς καταναλώνουν τρόφιμα που προκαλούν λιπώδη διαβροχή τύπου δυτικού τύπου θεωρούνται ως σύμβολο κατάστασης.

Περίληψη

ΠερίληψηΈνα από τα πιο απογοητευτικά προβλήμα