Nadwaga. Potrzeba wielokierunkowego podejścia do walki z nadwagą. Część 2

Hamowanie absorpcji węglowodanów

Blokowanie rozkładu i absorpcji węglowodanów jest ważnym punktem programu zrzucania zbędnych kilogramów. Ważne jest zatem dostarczenie na czas określonych enzymów do jelit, zanim wysokokaloryczne węglowodany trafią do krwiobiegu i rozpocznie się w efekcie nadwaga.

Naukowcy z nowatorskiego Integrative Medicine Program z the UCLA School of Medicine czynnie badają ten problem, stosując wyciągi pochodzące z białej fasoli zwyczajnej (Phaseolus vulgaris).[1] Ekstrakt z fasoli działa poprzez blokowanie alfa amylazy, enzymu trawiącego skrobię w jelicie.[2] Aby potwierdzić tę teorię, przeprowadzono badania, w których 27 otyłych osób spożywało placebo bądź wyciąg z Phaseolus vulgaris, “neutralizujący” enzym amylazy.[3] Po ośmiu tygodniach, osoby stosujące suplementację wyciągu zrzuciły 1,7 kg i 3,8 cm w obwodzie tłuszczu brzusznego. Innymi istotnymi korzyściami jakie zaobserwowano u badanych była 3-krotna redukcja poziomu trójglicerydów, w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo. Zmniejszanie stanu trójglicerydów we krwi często jest ważnym elementem długoterminowego programu utraty wagi.

W innym badaniu przeprowadzonym na ludziach [4] naukowcy odkryli, że osoby, które spożywały duże ilości węglowodanów straciły najwięcej na wadze. Badani przyjmujący najwyższe ilości skrobi i suplementy z Phaseolus vulgaris straciły 3,9 kg , w porównaniu z tylko 0,7 kg w grupie kontrolnej. Jeszcze bardziej imponująca była redukcja w obwodzie talii - 8,3 cm w grupie stosującej wyciąg, a w grupie placebo tylko 3,3 cm. Wyniki badań wykazały, że ta utrata wagi, osiągnięta dzięki modyfikacji diety, ćwiczeniom i zmianie przyzwyczajeń może być skuteczniejsza u ludzi, którzy spożywają duże ilości skrobi poprzez przyjmowanie Phaseolus vulgaris, która pomaga hamować absorpcję węglowodanowych kalorii.

W podwójnie ślepej próbie, obejmującej 60 otyłych osób, połowa badanych otrzymywała 445 mg/dzień Phaseolus vulgaris, a pozostała część placebo.[5] Obie grupy przeszły na dietę bogatą w węglowodany (2 000-2 200 kalorii na dzień). Już po 30 dniach, osoby przyjmujące suplement zgubili 2,9 kg i 3 cm w talii w porównaniu z 0,3 kg i 0,5 cm w grupie placebo.

Tego rodzaju badania pokazują, jak daremne są starania zrzucenia zbędnych kilogramów za pomocą samej diety ograniczającej spożywanie kalorii. Wykazują jednak, że nadwaga jest do pokonania i można osiągnąć nadzwyczajne efekty, kiedy choć jeden naturalny związek chemiczny, powodujący utratę zbędnego tłuszczu, połączymy z redukcją ilości spożywanych pokarmów.

Nadwaga - hamowanie enzymu alfa glikozydazy

Podczas gdy hamowanie jelitowej aktywności enzymu amylazy daje pewne rezultaty, równie ważne może być blokowanie innego enzymu niezbędnego do absorpcji węglowodanów, o nazwie alfa glikozydaza.

Europejscy naukowcy badający wyciągi z kilku rodzajów wodorostów odkryli, że ekstrakt z Fucus vesiculosus (morszczyn pęcherzykowaty) po ośmiu godzinach od podania go królikom spowodował znaczną redukcję poziomu glukozy we krwi.[6] Wyniki dalszych badań wykazały, że stosowanie wyciągu z wodorostów zapewnia wiele korzyści zdrowotnych, wliczając w to silne przeciwutleniające, przeciwnowotworowe i wspomagające zdrowie działanie naczyniowe.[7]

Naukowcy zaintrygowani tymi odkryciami zaczęli badać przeciwcukrzycowe własności różnych wodorostów, wliczając w to morszczyn pęcherzykowaty i Ascophyllum nodosum, znany również jako brunatnica. Odkryli, że te wodorosty silnie hamowały w jelitach szczura enzym trawiący węglowodany - alfa glikozydazę.[8] W warunkach laboratoryjnych, po podaniu gryzoniom chorującym na cukrzycę wyciągu, po 14 dniach nastąpił spadek poziomu glukozy na czczo. Co więcej zmniejszyły się skoki poziomu glukozy we krwi (poobiedni efekt) po doustnym teście tolerancji glukozy. Co ciekawe, u zwierząt wykazano również spadek całkowitego cholesterolu i poziomu uszkodzonych przez cukier białek (glikowanych).

Jak wykazano, opatentowane połączenie wyciągów z morszczyna pęcherzykowatego i brązowych wodorostów - InSea2 ™, pomaga modulować niebezpieczny poobiedni skok cukru, który prowadzi do zwiększenia rozmiaru uszkodzeń białek (glikacji), otyłości brzusznej oraz głodu, który często pojawia się po posiłku bogatym w węglowodany.[9] Mimo, że te wyniki nie zostały jeszcze opublikowane, ujawniono ważne aspekty sposobu w jaki ekstrakty mogą wspomagać zdrowie metaboliczne, decydujący element w osiągnięciu prawidłowej wagi.

Producent InSea2 ™ jako pierwszy przeprowadził serie badań, by zademonstrować wpływ ekstraktów na hamowanie enzymów trawiennych, amylazy i glikozydazy. Po wystawieniu enzymów na działanie wyciągów z wodorostów już po kilku minutach nastąpiło ich zablokowanie. Co więcej, odkryto, że po nakarmieniu zwierząt InSea2 ™, nastąpił 90% spadek poziomu glukozy po posiłku. U szczurów przyjmujących suplement, poziom insuliny (miara wrażliwości na insulinę) zmniejszył się aż o 40%.[10] A zatem, wyciągi te mogą przynieść istotne korzyści w redukcji parametrów metabolicznych, które wpływają zarówno na ogólne zdrowie jaki i przybieranie na wadze.

Podczas dalszej analizy wyników badań, naukowcy odkryli inny, interesujący efekt w grupie przyjmującej InSea2 ™. Normalną reakcją na poposiłkowe skoki glukozy we krwi jest zwiększenie wydzielania insuliny, często powodujące spadek glukozy do zbyt niskiego poziomu. Może to wówczas wywołać sztuczny głód, by podnieść zmniejszony stan glukozy. U zwierząt laboratoryjnych, które przyjmowały InSea2 ™, nie nastąpił dramatyczny, poposiłkowy spadek poziomu glukozy, a nawet wrócił do punktu odniesienia w stopniowy i bardziej naturalny sposób.

Poposiłkowy spadek cukru we krwi wywołuje znużenie i może sprzyjać poczuciu zwiększonego głodu, prowadząc do spożywanie dodatkowych kalorii. Dzięki “wygładzeniu” poobiednich spadków poziomu cukru, InSea2 ™ zapewnia zarówno biochemiczne jak i behawioralne korzyści. Podając za naukowcami: “InSea2 ™ był w stanie zmienić profil absorpcji pokarmów z wysokiego indeksu glikemicznego na niski”.[11]

 Złożony, biologiczny wpływ Irvingia Gabonensis

Irvingia gabonensis jest od tysiącleci stosowana w Afryce podczas przygotowywania pokarmów, gdzie jej odżywczy potencjał jest bardzo ceniony.[14] Bazując na poznanych właściwościach terapeutycznych, naukowcy zaczęli badać wyciąg Irvingia po kątem zdolności do kontrolowania poziomu glukozy.[15] Odkryli, że suplementacja Irvingia wywołała redukcję poziomu  lipidów w osoczu, w szczególności niebezpiecznych lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL), LDL i trójglicerydów.[16] Zespół naukowców, kontynuując badania na szczurach, dążył do zrozumienia molekularnych przyczyn tych imponujących skutków.[17] Wykazano, że Irvingia wywołuje znaczną redukcję poziomu wielu enzymów amylazy, zmniejsza również absorpcję glukozy oraz jej poziom we krwi i moczu.

Podczas gdy badania nad Irvingia skupiały się na przeciwutleniających i przeciwbakteryjnych właściwościach,[18] naukowcy zaczęli badać również jej potencjał do walki z otyłością. Wyniki tych badań pod kierunkiem utraty wagi i kontroli lipidów zostały w końcu opublikowane.[19] W pierwszej próbie, 28 osób stosowało suplementację z Irvingia, a pozostałe 12 przyjmowało placebo. Wszyscy badani podczas testów nie zmienili swojej diety. Po trwającej miesiąc próbie, grupa przyjmująca Irvingia straciiła 5,26% wagi ciała, podczas gdy osoby zażywający placebo zrzucili tylko 1,32%. Tak, jak w przypadku poprzednich testów, u pacjentów stosujących suplementację, wykazano również spadek całkowitego poziomu cholesterolu, LDL i trójlicerydów oraz wzrost HDL.

Zachęceni wynikami prób przeprowadzonych na ludziach naukowcy postanowili odkryć dokładny sposób w jaki te efekty zostały uzyskane. Udało im się tego dokonać dzięki uzbrojeniu w nową wiedzę na temat zespołu interakcji tkanek tłuszczowych w procesie metabolicznym, wliczając w to wpływ na różne biochemiczne substancje związane z procesem zapalnym.[20] Naukowcy skupili się na trzech kluczowych elementach: 1) substancji o nazwie PPAR gamma, produkowanej przez gen, który przyczynia się do otyłości; 2) hormonie leptyny (który hamuje apetyt i zwiększa rozkład trójglicerydów w adipocytach); i 3) adiponektynie (która zmniejsza magazynowanie tłuszczu).

Za pomocą komórek tłuszczowych myszy, naukowcy zbadali wpływ wyciągu Irvingia na te trzy ważne czynniki w procesie generującym otyłość. Już po ośmiu dniach leczenia, wykazano, że w komórkach nastąpiła znaczna redukcja produkcji magazynowanego tłuszczu. Efekt ten pojawił się w odpowiedzi na zahamowanie enzymu (dehydrogenazy glicerolo-3-fosforanowej) odpowiedzialnego za konwertowanie glukozy do zgromadzonych trójglicerydów w adipocytach. Towarzyszył temu spadek ekspresji PPAR gamma, z odpowiednim wzrostem produkcji związku adiponektyny uwrażliwiającego na insulinę. Naukowcy wywnioskowali, że “Irvingia, może odegrać ważną, wielopłaszczyznową rolę w kontrolowaniu adipogenezy (produkcji tłuszczów) i posiada dalsze implikacje w in vivo efektach przeciwdziałających otyłości”.[21]

Zachęceni tymi odkryciami, naukowcy przeprowadzili obszerniejsze testy na ludziach. W pewnym badaniu, niedawno opublikowanym w czasopismie Lipids in Health and Disease, doniesiono o tym, [22] że u osób, które stosowały suplementację Irvingia wykazano znaczną redukcję wagi ciała, zawartości tłuszczu, obwodzie talii, a także poziomie lipidów, adiponektyny i leptyny w osoczu. Co ciekawe, osoby stosujące suplementację doświadczyły również spadku stężenia markera zapalnego - białka C reaktywnego, które jest znanym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.[23] Obecnie zmniejszenie stanów zapalnych zwraca uwagę naukowców na całym świecie jako kolejny istotny element kontroli wagi i zaburzeń metabolicznych. Naukowcy wywnioskowali, że “wyciąg z Irvingia gabonensis może okazać się przydatnym narzędziem w walce się globalną epidemią otyłości, hiperlipidemią, insulinoodpornością i innych związanych z nią problemów”.[24]

Być może jedną z najbardziej trwałych korzyści suplementacji Irvingia było zmniejszenie apetytu u starszych osób. Unikanie przejadania się jest krytycznym aspektem, opartego na badaniach, programu zrzucania zbędnych kilogramów.

Podsumowanie

Obecnie, naukowcy wyróżniają wiele biochemicznych ścieżek i mechanizmów kontrolnych, które pomagają regulować sposób w jaki absorbujemy, rozprowadzamy i wydatkujemy spożywane pokarmy. Z każdym nowym odkryciem identyfikujemy dodatkowe możliwości ingerencji, które mogą przechylić szalę wagi w kierunku pomyślnej redukcji tłuszczu ciała.

Obecnie dostępne są naturalne suplementy, których mechanizmy działania pomagają kontrolować wagę ciała. Określone substancje odżywcze, stosowane w odpowiednim połączeniu mogą uzupełniać się nawzajem oraz pomagać w utrzymaniu maksymalnej kontroli nad tłuszczem brzusznym, otyłością i zdrowiem sercowo-naczyniowym.

Materiał wykorzystany za zgodą Life Extension. Wszelkie prawa zastrzeżone.