1. Αρχική
  2. Home
  3. Blog
  4. Διαβήτης
  5. Προστασία κατά της γλυκοζυλίωσης και του υψηλού επιπέδου σακχάρου στο αίμα με βενθοτιαμίνη Μέρος 2

Προστασία κατά της γλυκοζυλίωσης και του υψηλού επιπέδου σακχάρου στο αίμα με βενθοτιαμίνη Μέρος 2

11558 Views Posted on: 2016-03-13
Posted by: Ireneusz Adamczyk

Πρόληψη των διαβητικών επιπλοκών σε ζώα

Preventing Diabetic Complications in AnimalsΜελέτες σε ζώα υποστηρίζουν δυναμικά αυτά τα ενθαρρυντικά συμπεράσματα με έρευνες από πολλά τρίμηνα αποκαλύπτοντας τα οφέλη της βενφοδιαμίνης στην πρόληψη διαβητικών επιπλοκών. Οι γερμανοί ερευνητές που δουλεύουν με διαβητικούς αρουραίους μελετούσαν τις επιδράσεις της βενφοτιαμίνης και της θειαμίνης στη λειτουργία των νεύρων και στο σχηματισμό των AGE στο νευρικό ιστό.28 Σε μία ομάδα ζώων, μελετούσαν τα προληπτικά αποτελέσματα των συμπληρωμάτων, χορηγώντας τους αμέσως μετά την επαγωγή του διαβήτη . Μια δεύτερη ομάδα ζώων έλαβε συμπληρώματα μόνο δύο μήνες αργότερα, για να μελετήσει τα αποτελέσματα θεραπείας των συμπληρωμάτων. Όπως αναμενόταν, οι ταχύτητες αγωγιμότητας των νεύρων μειώθηκαν στα διαβητικά ζώα, ενώ τα επίπεδα AGE αυξήθηκαν έως και πενταπλάσια. Στην ομάδα πρόληψης, η αγωγιμότητα των νεύρων αυξήθηκε σημαντικά σε σύγκριση με τα ζώα μάρτυρες και ήταν σχεδόν φυσιολογική για έξι μήνες στην ομάδα που είχε συμπληρωθεί με βενφοθειαμίνη (καμία περαιτέρω βελτίωση δεν παρατηρήθηκε μετά από τρεις μήνες στα ζώα που είχαν συμπληρωθεί με θειαμίνη). Αξιοσημείωτα, παρόμοια αποτελέσματα βρέθηκαν επίσης στην ομάδα θεραπείας με βενφοθειαμίνη - αλλά όχι στα ζώα που υπέστησαν αγωγή με θειαμίνη. Η Βενθοτιαμίνη επίσης μείωσε δραματικά το σχηματισμό AGE στα νευρικά κύτταρα, γεγονός που πιθανώς εξηγεί τα δραματικά της αποτελέσματα. Αυτοί οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "η έγκαιρη χορήγηση βενφοτιαμίνης ήταν αποτελεσματική στην πρόληψη της λειτουργικής βλάβης και του σχηματισμού AGE στα νεύρα διαβητικών αρουραίων" - μια ριζικά ελπιδοφόρα εύρεση!

Το 2003, βρετανοί ερευνητές υπέστησαν αγωγή με αρουραίους με βενφοθειαμίνη και θειαμίνη, με στόχο την πρόληψη της διαβητικής νεφροπάθειας (νόσος των νεφρών), μια κατάσταση που συνδέεται με πολύ υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου και θανάτου.34 Διαπιστώθηκε ότι η θεραπεία με υψηλές δόσεις με βενφοθειαμίνη και θειαμίνη εμπόδισε η συσσώρευση μορίων που πυροδοτούν το σχηματισμό AGEs, οξειδωτικό στρες και φλεγμονή-τους κύριους παράγοντες που τελικά προκαλούν νεφρική βλάβη. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι η λειτουργία των νεφρών βελτιώθηκε πραγματικά στα ζώα που έλαβαν θεραπεία με βενφοθειαμίνη και θειαμίνη, αποδεικνύοντας όχι μόνο τα βιοχημικά αλλά και τα πραγματικά οφέλη ολόκληρου του οργανισμού.

Preventing Diabetic Complications in AnimalsΣε σχετικές μελέτες, οι Γερμανοί και Αμερικανοί γιατροί έδειξαν ότι η θεραπεία των διαβητικών αρουραίων με υψηλές δόσεις βενφοπιμίνης απέτρεψε την αμφιβληστροειδοπάθεια, μια άλλη επιπλοκή του διαβήτη.35 Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι η βηφωτιναμίνη αναστέλλει ταυτόχρονα τρεις κύριες οδούς με τις οποίες τα υψηλά επίπεδα σακχάρου προκαλούν βλάβη στα ιστό ως αμφιβληστροειδοπάθεια.36 Η Βενθοτιαμίνη επίσης έδειξε ότι διεγείρει ένα βασικό ένζυμο που ονομάζεται τρανσκελοτάση, το οποίο μετατρέπει δυνητικά επιβλαβή προϊόντα διάσπασης της γλυκόζης σε αβλαβείς ενώσεις που απομακρύνονται με ασφάλεια. Μαζί, αυτές οι δράσεις καθιστούν την βηφοτιταμίνη πρόδρομη στην πρόληψη της ανάπτυξης διαβητικών επιπλοκών.35,36

Μια άλλη σημαντική και απειλητική για τη ζωή επιπλοκή του διαβήτη είναι η καρδιακή πάθηση που είναι γνωστή ως διαβητική καρδιομυοπάθεια, στην οποία τα επιμέρους καρδιακά μυϊκά κύτταρα δεν μπορούν να συστέλλονται τόσο δυνατά όσο κανονικά. Οι λόγοι για αυτές τις αλλαγές είναι μόνο μερικώς κατανοητοί, αλλά φαίνεται ότι σχετίζονται τόσο με το οξειδωτικό στρες όσο και με τη φλεγμονή που προκαλείται τουλάχιστον εν μέρει από τις AGEs που επηρεάζουν τις συσταλτικές πρωτεΐνες που προκαλούν το ρυθμό των καρδιακών μυϊκών κυττάρων.37-40

Οι ερευνητές της καρδιαγγειακής και εναλλακτικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ έδωσαν αυτές τις ιδέες στη δοκιμή, αντιμετωπίζοντας τα ποντίκια με θεραπεία με βενφοθειαμίνη 14 ημέρες μετά την πρόκληση διαβήτη στα ζώα. Στη συνέχεια μελέτησαν χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά της καρδιακής μυϊκής απόδοσης που έδειξαν πόσο ισχυρά χτύπησαν οι καρδιές και πόσο καλά ο καρδιακός ιστός αποκρίθηκε στα χημικά σήματα. Εκπληκτικά, η θεραπεία με βενφοθειαμίνη κατάργησε τις ανωμαλίες των μυϊκών κυττάρων που προκαλούνται από τον διαβήτη σε αυτά τα ζώα! Το οξειδωτικό στρες μετρήθηκε επίσης μετρήσιμα αν και σε αυτή τη βραχυπρόθεσμη μελέτη, οι ερευνητές δεν βρήκαν επιδράσεις σε AGEs.41

Περαιτέρω έρευνα έχει επίσης δείξει ότι η βενφοϊαμίνη είναι αποτελεσματική στην πρόληψη βραδείας επουλωτικής έκρηξης της πίεσης, η οποία αποτελεί μείζονα αιτία πόνου και ακόμη και θάνατο σε διαβητικούς ασθενείς. Μια ομάδα ερευνητών στην Ιταλία χρησιμοποίησαν βενφοθειαμίνη για να επιταχύνουν την επούλωση τέτοιων τραυμάτων.42 Οι διαβητικοί ποντικοί έλαβαν από του στόματος βενφοθειαμίνη ή υγρό ελέγχου και κατόπιν υποβλήθηκαν σε ισχαιμία (περιορισμένη ροή αίματος) ενός άκρου. Στη συνέχεια οι επιστήμονες μετρούσαν τους δείκτες ιστών κυτταρικού θανάτου και καταστροφής. Preventing Diabetic Complications in AnimalsΕίναι αξιοσημείωτο ότι η βενφοθειαμίνη προκάλεσε εντελώς τη νέκρωση που προκλήθηκε από την ισχαιμία (θάνατος ιστού) στα δάκτυλα των ζώων, τη βελτιωμένη ροή αίματος και την οξυγόνωση και την αποκατάσταση της φυσιολογικής χαλάρωσης των αιμοφόρων αγγείων (ένας σημαντικός μηχανισμός ελέγχου που χάνεται στην επαγόμενη από AGE ενδοθηλιακή βλάβη). Αλλά αυτή δεν είναι η πλησιέστερη μικροσκοπική εξέταση του ιστού έδειξε ουσιαστικά βελτιωμένο σχηματισμό νέων αιμοφόρων αγγείων και αναστολή κυτταρικού θανάτου στα προσβεβλημένα άκρα. Η συμπλήρωση παρεμπόδιζε επίσης τη συσσώρευση AGE στα αιμοφόρα αγγεία, γεγονός που πιθανώς αντιπροσωπεύει τα αξιοσημείωτα οφέλη. Οι συντάκτες ήταν κατανοητά εξωφρενικοί στην τελική δήλωσή τους: «Έχουμε δείξει, για πρώτη φορά, ότι η βαλφοτιναμίνη βοηθά στην μετα-ισχαιμική επούλωση διαβητικών ζώων ..."

Μια έκρηξη από πειστικά πειράματα σε ζώα υποστηρίζει περαιτέρω τα αξιοσημείωτα οφέλη της βηφοτιναμίνης. Η Βενθοτιαμίνη έχει τώρα αποδειχθεί ότι εξουδετερώνει την τοξικότητα που σχετίζεται με την AGE στα ενδοθηλιακά κύτταρα, 43 για την ανακούφιση του φλεγμονώδους και νευροπαθητικού (νευρο-επαγόμενου) πόνου τόσο στους διαβητικούς όσο και στους μη διαβητικούς αρουραίους, 44 και στην ανακούφιση της προκαλούμενης από διαβήτη οξειδωτικής βλάβης στον εγκεφαλικό ιστό. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι η προστατευτική επίδραση της βενφοτιαμίνης στον ιστό του εγκεφάλου παράγεται από μηχανισμούς που δεν σχετίζονται με τον σχηματισμό AGE, ανοίγοντας την πόρτα σε ακόμη μεγαλύτερα οφέλη σε αυτόν τον τομέα!

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η βενφοθειαμίνη έχει αποδειχθεί σε εργαστηριακές μελέτες και η έρευνα δίνει τώρα και πειστικές αποδείξεις και από τις δοκιμές του ανθρώπου. Τα δραματικά αποτελέσματα προέρχονται από κορυφαίους ερευνητές σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι η ισχυρή αναστολή της AGE / RAGE της βενφοτιαμίνης μεταφράζεται άμεσα σε μετρήσιμα οφέλη για τον άνθρωπο.

Γήρανση και AGEs

Aging and AGEsΠαράξενα, τα AGE σχηματίζονται από την αλληλεπίδραση της γλυκόζης και των πρωτεϊνών μέσω ενός συγκεκριμένου είδους χημικής αντίδρασης, που ονομάζεται αντίδραση "Maillard", η οποία είναι πανομοιότυπη με τις αποκαλούμενες "αντιδράσεις ροδίσματος" που απαντώνται στις ωριμάνσεις φρούτων και τα τρόφιμα που μαγειρεύονται σε υψηλές θερμοκρασίες. 58,59 Οι αντιδράσεις Maillard είναι σαφώς ανεπιθύμητες στους ανθρώπινους ιστούς, όπου τα προϊόντα τους που σχετίζονται με την AGE παράγουν ισχυρώς καταστρεπτικό οξειδωτικό στρες και φλεγμονώδεις αντιδράσεις, 6,15,19 που τελικά οδηγούν σε αθηροσκλήρωση και τις θανατηφόρες συνέπειές της.6,15 Με τον όρο " "Με κολλαγόνο και άλλες μακράς διαρκείας πρωτεΐνες, οι AGE έχουν εκτεταμένες επιβλαβείς επιδράσεις μειώνοντας την ελαστικότητα των ιστών όπως είναι τα αιμοφόρα αγγεία όπου βρίσκονται αυτές οι πρωτεΐνες.60 Επιπλέον, οι βιοχημικές αλλαγές που προκαλούνται από AGEs μπορεί επίσης να βλάψουν το DNA 24, με φλεγμονή, μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη του καρκίνου.57

Σαφώς, οι αντιδράσεις Maillard "browning" εμφανίζονται συνεχώς στο σώμα μας, προσθέτοντας σταδιακά στο φορτίο μας οξειδωτικό στρες, φλεγμονή και δυσλειτουργία των ιστών - και τελικά στον σωρευτικό κίνδυνο σοβαρών χρόνιων ασθενειών που σχετίζονται με την ηλικία.

Πρόληψη των διαβητικών επιπλοκών στους ανθρώπους

Preventing Diabetic Complications in HumansΕφόσον η βενφοθειαμίνη έχει τόσο ισχυρά αντι-AGE και οξειδωτικό στρες-μειωτικά αποτελέσματα, οι επιστήμονες αναρωτήθηκαν αν θα ήταν χρήσιμη στη θεραπεία διαβητικών νευροπαθειών στους ανθρώπους. Για τη διερεύνηση, οι γερμανοί ερευνητές διεξήγαγαν μια τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη μελέτη της βηφοτιταμίνης και των βιταμινών Β6 και Β12 σε ασθενείς με διαβητική πολυνευροπάθεια.46 Η μελέτη αυτή των 24 ασθενών διήρκεσε 12 εβδομάδες και κατέδειξε δραματική βελτίωση στην ταχύτητα μεταφοράς της νεύρου τα οποία ηλεκτρικά σήματα κινούνται κατά μήκος των νεύρων) στους δέκτες της βενφοπιμίνης έναντι των ελέγχων. Υπήρξε επίσης βελτίωση της ικανότητας των ασθενών να ανιχνεύουν τους κραδασμούς (και πάλι, ένα σημαντικό μέτρο της ικανότητας να αντιλαμβάνονται την πίεση και την κίνηση). Κανένας από τους ασθενείς δεν εμφάνισε παρενέργειες σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Αυτοί οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βενφοθειαμίνη (σε συνδυασμό με τις βιταμίνες Β) "αντιπροσωπεύει ένα σημείο εκκίνησης για τη θεραπεία της διαβητικής πολυνευροπάθειας".

Τρία χρόνια αργότερα, οι ουγγανοί ερευνητές διεξήγαγαν μελέτες ανίχνευσης δόσεων βενφοτιαμίνης. Αυτοί οι επιστήμονες υποβάλλονταν σε θεραπεία ασθενών που είχαν επώδυνη διαβητική νευροπάθεια με θεραπεία βενζοθειαμίνης υψηλότερης δόσης 320 mg / ημέρα ή με μέση δόση 150 mg / ημέρα. Αυτή ήταν μια ανοικτή δοκιμή διάρκειας έξι εβδομάδων μεταξύ 36 ατόμων ηλικίας 40 έως 70 ετών, των οποίων ο διαβήτης ήταν υπό ικανοποιητικό έλεγχο. Όλοι οι ασθενείς εμφάνισαν σημαντικές βελτιώσεις στην αίσθηση του πόνου και των κραδασμών, καθώς και σε αντικειμενικές μετρήσεις της λειτουργίας των νεύρων, με τις περισσότερες βελτιώσεις να είναι εμφανείς από την τρίτη εβδομάδα της μελέτης. Οι μεγαλύτερες αλλαγές παρατηρήθηκαν στους λήπτες υψηλής δόσης. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βενφοτιαμίνη είναι αποτελεσματική ακόμη και στην περιοχή μεσαίας δόσης, αλλά ότι τα μέγιστα οφέλη θα μπορούσαν να βρεθούν με υψηλότερες δόσεις. Αυτά τα ευρήματα αντιπροσωπεύουν μια σημαντική ανακάλυψη στη διαχείριση αυτής της καρδιακής και θανάσιμης επιπλοκής του διαβήτη. 47

Τα αποτελέσματα όπως αυτά επιβεβαιώνονται τώρα από ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες, εκ των οποίων το ένα σπούδασε 40 σε ασθενείς με διαβητική πολυνευροπάθεια διάρκειας μικρότερης των δύο ετών.48 Είκοσι από τους ασθενείς τους έλαβαν βενζοθειαμίνη 100 mg τέσσερις φορές την ημέρα, δισκία εικονικού φαρμάκου. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια τυποποιημένη βαθμολογία νευροπάθειας που περιελάμβανε μετρήσεις της αντίληψης των δονήσεων καθώς και υποκειμενικές εκτιμήσεις των ασθενών και των γιατρών τους (είναι εξίσου σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο ασθενής αισθάνεται καλύτερα, καθώς είναι γνωστό ότι ο αριθμός τους βελτιώνεται). Εντυπωσιακές βελτιώσεις παρατηρήθηκαν στις βαθμολογίες των ασθενών με βρογχοταμίνη σε σύγκριση με τους μάρτυρες, με το πιο έντονο αποτέλεσμα να είναι η μείωση του πόνου. Περισσότεροι ασθενείς με βρογχοταμίνη από τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο θεώρησαν επίσης ότι η συνολική τους κατάσταση βελτιώθηκε και κανένας ασθενής σε καμία από τις δύο ομάδες δεν εμφάνισε παρενέργειες. Οι συγγραφείς επεσήμαναν ότι τα ευρήματά τους επιβεβαίωσαν τα αποτελέσματα προηγούμενων δοκιμών και παρείχαν "περαιτέρω στοιχεία για τις ευεργετικές επιδράσεις της βενφοτιαμίνης σε ασθενείς με διαβητική νευροπάθεια".

Preventing Diabetic Complications in HumansΗ διατροφική έρευνα για τη βενφοθειαμίνη έχει πλέον επεκταθεί, με έναν αυξανόμενο αριθμό μελετών που αξιολογούν τα οφέλη της σε περιοχές εκτός της διαβητικής νευροπάθειας. Ένας σημαντικός τομέας είναι η πρόληψη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας τόσο στα μεγάλα όσο και στα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία, που συμβάλλει σημαντικά στην αθηροσκλήρωση τόσο σε διαβητικούς όσο και σε μη διαβητικούς ασθενείς.

Στην πρώτη μελέτη αυτού του είδους, οι ερευνητές εξέτασαν τις επιδράσεις της βενφοτιαμίνης στην παρεμπόδιση της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και του οξειδωτικού στρες μετά την κατανάλωση ενός γεύματος πλούσιου σε διαιτητικές AGE.49 Παρέχουν στους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 ένα θερμικώς επεξεργασμένο γεύμα δοκιμής που είχε υψηλή AGE τόσο πριν όσο και μετά από μια περίοδο τριών ημερών συμπλήρωσης με 1.050 mg / ημέρα βενφοδιαμίνης. Οι επιστήμονες μέτρησαν τυπικούς δείκτες λειτουργίας μεγάλων και μικρών αγγείων, καθώς και επίπεδα αίματος AGE, οξειδωτικών και δεικτών ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας καθ 'όλη τη διάρκεια της μελέτης. Τα γεύματα υψηλής ηλικίας πριν από την περίοδο συμπληρώματος είχαν βαθιά επίδραση στην τριχοειδή ροή αίματος σε αντίδραση σε ένα ερέθισμα, μειώνοντάς το κατά 60%, ενώ η ικανότητα των μεγαλύτερων αγγείων να διαστέλλονται (χαλαρώνουν) σε απόκριση της αυξημένης ροής αίματος μειώθηκε κατά 35% .50 Αυτές οι αλλαγές είναι χαρακτηριστικές των ευρημάτων σε άτομα με πρώιμη αρτηριοσκλήρωση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο.51-53

Αξιοσημείωτα, αυτές οι επιζήμιες επιδράσεις στα αιμοφόρα αγγεία παρεμποδίστηκαν πλήρως με την τριήμερη περίοδο της συμπληρώσεως με βηφοτιταμίνη! Παρομοίως, οι επαγόμενες από AGE αυξήσεις μετά τον γεύμα σε δείκτες ορού ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και οξειδωτικού στρες μειώθηκαν επίσης σημαντικά μετά την περίοδο συμπληρώματος. Αυτή η μελέτη ορόσημο επιβεβαιώνει την μικρο-και μακροαγγειακή ενδοθηλιακή δυσλειτουργία που συνοδεύεται από αυξημένο οξειδωτικό στρες μετά από ένα γεύμα πλούσιο σε AGE σε άτομα με διαβήτη τύπου 2 και υποδεικνύει ότι η βηνοτιταμίνη είναι πιθανή θεραπεία ".50 Μια μελέτη παρακολούθησης από την ίδια ερευνητική ομάδα στα τέλη του περασμένου έτους έδειξε περαιτέρω ότι το ζωτικό μόριο αδιπονεκτίνη - το οποίο προάγει την πρόσληψη γλυκόζης στους σκελετικούς μύες και αυξάνει την καύση λίπους 54 - μειώνεται μετά από ένα παρόμοιο γεύμα υψηλής γεύσης. Και πάλι, η βενφοθειαμίνη εμπόδισε αυτή την επιβλαβή επίδραση ενός γεύματος πλούσιο σε AGEs.55

Συμπλήρωση με Βενθοτιαμίνη

Οι κλινικές μελέτες μέχρι σήμερα υποδεικνύουν ότι τα οφέλη της βενφοδιαμίνης μπορούν να επιτευχθούν σε δόσεις των 150-1.000 mg ημερησίως σε διηρημένες δόσεις. Η Βενθοτιαμίνη φαίνεται να είναι εξαιρετικά ασφαλής, χωρίς να υπάρχουν αναφορές τοξικότητας ή αλληλεπιδράσεις φαρμάκων στην επιστημονική βιβλιογραφία.56

Περίληψη

Summary BenfotiamineΈχουμε προχωρήσει πολύ σε λίγα χρόνια της έρευνας για τη διατροφή. Μόλις πριν από μια δεκαετία, οι καταστροφικές επιδράσεις των προϊόντων αντίδρασης AGE / RAGE στους ιστούς πιστεύεται ότι είναι αναπόφευκτες σε άτομα με διαβήτη, παρουσιάζοντας τις ζοφερές προοπτικές προοδευτικής απώλειας νεύρου, αιμοφόρων αγγείων και νεφρικής λειτουργίας και των συνεπειών τους στην ποιότητα και ποσότητα της ζωής.3 Χάρη στην ανακάλυψη της λιποδιαλυτής μορφής της θειαμίνης, της βενφοτιαμίνης, η τελευταία δεκαετία έχει δει μια πληθώρα υποσχόμενων ερευνών για να βοηθήσει να διαλύσει αυτές τις δυσοίωνες προβλέψεις και προσφέρει νέα ελπίδα σε άτομα με διαβήτη.7,14 Εξίσου συναρπαστικό η εργασία αρχίζει τώρα να αναδύεται, υποδηλώνοντας ότι αυτό είναι μόνο η αρχή. Η Βενθοτιαμίνη μελετάται επί του παρόντος για τα οφέλη της και σε μη διαβητικά άτομα, όπου μπορεί να συμβάλει στη μείωση της βλάβης του DNA σε άτομα με νεφροπάθεια τελικού σταδίου, 57 να εξασφαλίσει προστασία από την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία που οδηγεί σε αθηροσκλήρωση και συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και να παρέχει ανακούφιση σε πλήθος επιπρόσθετων επώδυνων νευρικών καταστάσεων.18 Το εντυπωσιακό ιστορικό ασφαλείας του Βενθοτιαμίνη υποστηρίζει τη χρήση του τόσο σε διαβητικούς όσο και σε μη διαβητικούς που ενδιαφέρονται να μειώσουν τον αντίκτυπο του AGE / RAGE στη μακροζωία και την ποιότητα ζωής τους.

Υλικό που χρησιμοποιείται με την άδεια Life Extension. Ολα τα δικαιώματα διατηρούνται.

  1. Cameron NE, Gibson TM, Nangle MR, Cotter MA. Inhibitors of advanced glycation end product formation and neurovascular dysfunction in experimental diabetes. Ann NY Acad Sci. 2005 Jun;1043:784-92.
  2. Giusti C, Gargiulo P. Advances in biochemical mechanisms of diabetic retinopathy. Eur Rev Med Pharmacol Sci. 2007 May;11(3):155-63.
  3. Head KA. Peripheral neuropathy: pathogenic mechanisms and alternative therapies. Altern Med Rev. 2006 Dec;11(4):294-329.
  4. Karachalias N, Babaei-Jadidi R, Ahmed N, Thornalley PJ. Accumulation of fructosyl-lysine and advanced glycation end products in the kidney, retina and peripheral nerve of streptozotocin-induced diabetic rats. Biochem Soc Trans. 2003 Dec;31(Pt 6):1423-5.
  5. Ahmed N, Thornalley PJ. Advanced glycation endproducts: what is their relevance to diabetic complications? Diabetes Obes Metab. 2007 May;9(3):233-45.
  6. Vasdev S, Gill V, Singal P. Role of advanced glycation end products in hypertension and atherosclerosis: therapeutic implications. Cell Biochem Biophys. 2007;49(1):48-63.
  7. Varkonyi T, Kempler P. Diabetic neuropathy: new strategies for treatment. Diabetes Obes Metab. 2008 Feb;10(2):99-108.
  8. Thornalley PJ. Glycation in diabetic neuropathy: characteristics, consequences, causes, and therapeutic options. Int Rev Neurobiol. 2002;50:37-57.
  9. Dinh TL, Veves A. A review of the mechanisms implicated in the pathogenesis of the diabetic foot. Int J Low Extrem Wounds. 2005 Sep;4(3):154-9.
  10. Brem H, Tomic-Canic M. Cellular and molecular basis of wound healing in diabetes. J Clin Invest. 2007 May;117(5):1219-22.
  11. Andersen CA, Roukis TS. The diabetic foot. Surg Clin North Am. 2007 Oct;87(5):1149-77.
  12. Koyama H, Yamamoto H, Nishizawa Y. RAGE and soluble RAGE: potential therapeutic targets for cardiovascular diseases. Mol Med. 2007 Nov;13(11-12):625-35.
  13. Marsche G, Weigle B, Sattler W, Malle E. Soluble RAGE blocks scavenger receptor CD36-mediated uptake of hypochlorite-modified low-density lipoprotein. FASEB J. 2007 Oct;21 (12):3075-82.
  14. Thomas MC, Baynes JW, Thorpe SR, Cooper ME. The role of AGEs and AGE inhibitors in diabetic cardiovascular disease. Curr Drug Targets. 2005 Jun;6(4):453-74.
  15. Yamagishi S, Adachi H, Takeuchi M, et al. Serum level of advanced glycation end-products (AGEs) is an independent determinant of plasminogen activator inhibitor-1 (PAI-1) in nondiabetic general population. Horm Metab Res. 2007 Nov;39(11):845-8.
  16. Hartog JW, Voors AA, Schalkwijk CG, et al. Clinical and prognostic value of advanced glycation end-products in chronic heart failure. Eur Heart J. 2007 Dec;28(23):2879-85.
  17. Robert L, Robert AM, Fulop T. Rapid increase in human life expectancy: will it soon be limited by the aging of elastin? Biogerontology. 2008 Jan 4.
  18. Malecka SA, Poprawski K, Bilski B. Prophylactic and therapeutic application of thiamine (vitamin B1)—a new point of view. Wiad Lek. 2006;59(5-6):383-7.
  19. Booth AA, Khalifah RG, Todd P, Hudson BG. In vitro kinetic studies of formation of antigenic advanced glycation end products (AGEs). Novel inhibition of post-Amadori glycation pathways. J Biol Chem. 1997 Feb 28;272(9):5430-7.
  20. Booth AA, Khalifah RG, Hudson BG. Thiamine pyrophosphate and pyridoxamine inhibit the formation of antigenic advanced glycation end-products: comparison with aminoguanidine. Biochem Biophys Res Commun. 1996 Mar 7;220(1):113-9.
  21. La Selva M, Beltramo E, Pagnozzi F, et al. Thiamine corrects delayed replication and decreases production of lactate and advanced glycation end-products in bovine retinal and human umbilical vein endothelial cells cultured under high glucose conditions. Diabetologia. 1996 Nov;39(11):1263-8.
  22. Ahmed N, Luthen R, Haussinger D, et al. Increased protein glycation in cirrhosis and therapeutic strategies to prevent it. Ann NY Acad Sci. 2005 Jun;1043:718-24.
  23. Shangari N, Mehta R, O’brien PJ. Hepatocyte susceptibility to glyoxal is dependent on cell thiamin content. Chem Biol Interact. 2007 Jan 30;165(2):146-54.
  24. Suji G, Sivakami S. DNA damage during glycation of lysine by methylglyoxal: assessment of vitamins in preventing damage. Amino Acids. 2007 Nov;33(4):615-21.
  25. Geyer J, Netzel M, Bitsch I, et al. Bioavailability of water- and lipid-soluble thiamin compounds in broiler chickens. Int J Vitam Nutr Res. 2000 Dec;70(6):311-6.
  26. Hilbig R, Rahmann H. Comparative autoradiographic investigations on the tissue distribution of benfotiamine versus thiamine in mice. Arzneimittelforschung. 1998 May;48(5):461-8.
  27. Loew D. Pharmacokinetics of thiamine derivatives especially of benfotiamine. Int.J Clin Pharmacol Ther. 1996 Feb;34(2):47-50.
  28. Stracke H, Hammes HP, Werkmann D, et al. Efficacy of benfotiamine versus thiamine on function and glycation products of peripheral nerves in diabetic rats. Exp Clin Endocrinol Diabetes. 2001;109(6):330-6.
  29. Greb A, Bitsch R. Comparative bioavailability of various thiamine derivatives after oral administration. Int J Clin Pharmacol Ther. 1998 Apr;36(4):216-21.
  30. Frank T, Bitsch R, Maiwald J, Stein G. Alteration of thiamine pharmacokinetics by end-stage renal disease (ESRD). Int J Clin Pharmacol Ther. 1999 Sep;37(9):449-55.
  31. Frank T, Bitsch R, Maiwald J, Stein G. High thiamine diphosphate concentrations in erythrocytes can be achieved in dialysis patients by oral administration of benfontiamine. Eur J Clin Pharmacol. 2000 Jun;56(3):251-7.
  32. Coy JF, Dressler D, Wilde J, Schubert P. Mutations in the transketolase-like gene TKTL1: clinical implications for neurodegenerative diseases, diabetes and cancer. Clin Lab. 2005;51(5-6):257-73.
  33. Pomero F, Molinar MA, La SM, et al. Benfotiamine is similar to thiamine in correcting endothelial cell defects induced by high glucose. Acta Diabetol. 2001;38(3):135-8.
  34. Babaei-Jadidi R, Karachalias N, Ahmed N, Battah S, Thornalley PJ. Prevention of incipient diabetic nephropathy by high-dose thiamine and benfotiamine. Diabetes. 2003 Aug;52(8):2110-20.
  35. Obrenovich ME, Monnier VM. Vitamin B1 blocks damage caused by hyperglycemia. Sci Aging Knowledge Environ. 2003 Mar 12;2003(10):E6.
  36. Hammes HP, Du X, Edelstein D, et al. Benfotiamine blocks three major pathways of hyperglycemic damage and prevents experimental diabetic retinopathy. Nat Med. 2003 Mar;9(3):294-9.
  37. Aragno M, Mastrocola R, Alloatti G, et al. Oxidative stress triggers cardiac fibrosis in the heart of diabetic rats. Endocrinology. 2008 Jan;149(1):380-8.
  38. Okoshi K, Guimaraes JF, Di Muzio BP, Fernandes AA, Okoshi MP. Diabetic cardiomyopathy. Arq Bras Endocrinol Metabol. 2007 Mar;51(2):160-7.
  39. Aragno M, Mastrocola R, Medana C, et al. Oxidative stress-dependent impairment of cardiac-specific transcription factors in experimental diabetes. Endocrinology. 2006 Dec;147(12):5967-74.
  40. Adeghate E. Molecular and cellular basis of the aetiology and management of diabetic cardiomyopathy: a short review. Mol Cell Biochem. 2004 Jun;261(1-2):187-91.
  41. Ceylan-Isik AF, Wu S, Li Q, Li SY, Ren J. High-dose benfotiamine rescues cardiomyocyte contractile dysfunction in streptozotocin-induced diabetes mellitus. J Appl Physiol. 2006 Jan;100(1):150-6.
  42. Gadau S, Emanueli C, Van LS, et al. Benfotiamine accelerates the healing of ischaemic diabetic limbs in mice through protein kinase B/Akt-mediated potentiation of angiogenesis and inhibition of apoptosis. Diabetologia. 2006 Feb;49(2):405-20.
  43. Marchetti V, Menghini R, Rizza S, et al. Benfotiamine counteracts glucose toxicity effects on endothelial progenitor cell differentiation via Akt/FoxO signaling. Diabetes. 2006 Aug;55(8):2231-7.
  44. Sanchez-Ramirez GM, Caram-Salas NL, Rocha-Gonzalez HI, et al. Benfotiamine relieves inflammatory and neuropathic pain in rats. Eur J Pharmacol. 2006 Jan 13;530(1-2):48-53.
  45. Wu S, Ren J. Benfotiamine alleviates diabetes-induced cerebral oxidative damage independent of advanced glycation end-product, tissue factor and TNF-alpha. Neurosci Lett. 2006 Feb 13;394(2):158-62.
  46. Stracke H, Lindemann A, Federlin K. A benfotiamine-vitamin B combination in treatment of diabetic polyneuropathy. Exp Clin Endocrinol Diabetes. 1996;104(4):311-6.
  47. Winkler G, Pál B, Nagybéganyi E, Ory I, Porochnavec M, Kempler P. Effectiveness of different benfotiamine dosage regimens in the treatment of painful diabetic neuropathy. Arzneimittelforschung. 1999 Mar;49(3):220-4.
  48. Haupt E, Ledermann H, Kopcke W. Benfotiamine in the treatment of diabetic polyneuropathy—a three-week randomized, controlled pilot study (BEDIP study). Int J Clin Pharmacol Ther. 2005 Feb;43(2):71-7.
  49. Negrean M, Stirban A, Stratmann B, et al. Effects of low- and high-advanced glycation endproduct meals on macro- and microvascular endothelial function and oxidative stress in patients with type 2 diabetes mellitus. Am J Clin Nutr. 2007 May;85(5):1236-43.
  50. Stirban A, Negrean M, Stratmann B, et al. Benfotiamine prevents macro- and microvascular endothelial dysfunction and oxidative stress following a meal rich in advanced glycation end products in individuals with type 2 diabetes. Diabetes Care. 2006 Sep;29(9):2064-71.
  51. Playford DA, Watts GF. Special article: non-invasive measurement of endothelial function. Clin Exp Pharmacol Physiol. 1998 Jul;25 (7-8):640-3.
  52. Bonetti PO, Pumper GM, Higano ST, et al. Noninvasive identification of patients with early coronary atherosclerosis by assessment of digital reactive hyperemia. J Am Coll Cardiol. 2004 Dec 7;44(11):2137-41.
  53. Shimbo D, Grahame-Clarke C, Miyake Y, et al. The association between endothelial dysfunction and cardiovascular outcomes in a population-based multi-ethnic cohort. Atherosclerosis. 2007 May;192(1):197-203.
  54. Vu V, Riddell MC, Sweeney G. Circulating adiponectin and adiponectin receptor expression in skeletal muscle: effects of exercise. Diabetes Metab Res Rev. 2007 Nov;23(8):600-11.
  55. Stirban A, Negrean M, Stratmann B, et al. Adiponectin decreases postprandially following a heat-processed meal in individuals with type 2 diabetes: an effect prevented by benfotiamine and cooking method. Diabetes Care. 2007 Oct;30(10):2514-6.
  56. No authors listed. Benfotiamine. Monograph. Altern Med Rev. 2006 Sep;11(3):238-42.
  57. Schupp N, Schmid U, Heidland A, Stopper H. New approaches for the treatment of genomic damage in end-stage renal disease. J Ren Nutr. 2008 Jan;18(1):127-33.
  58. Dyer DG, Blackledge JA, Thorpe SR, Baynes JW. Formation of pentosidine during nonenzymatic browning of proteins by glucose. Identification of glucose and other carbohydrates as possible precursors of pentosidine in vivo. J Biol Chem. 1991 Jun 25;266(18):11654-60.
  59. Grandhee SK, Monnier VM. Mechanism of formation of the Maillard protein cross-link pentosidine. Glucose, fructose, and ascorbate as pentosidine precursors. J Biol Chem. 1991 Jun 25;266(18):11649-53.
  60. Lehman TD, Ortwerth BJ. Inhibitors of advanced glycation end product-associated protein cross-linking. Biochim Biophys Acta. 2001 Feb 14;1535(2):110-9.

 

Ήταν αυτό το άρθρο ενδιαφέρον για εσάς;
Tags : Benfotiamina, Cukrzyca, Miażdżyca
Posted in: Διαβήτης, Αθηροσκλήρωση, Βιταμίνη Β1

Related posts

Επιστημονικές Πηγές

Πώς προστατεύει η βενφοθειαμίνη τους νεφρούς στο διαβήτη;

Η διαβητική νεφροπάθεια προκύπτει από χρόνια υπεργλυκαιμία που βλάπτει τη μικροαγγείωση των νεφρών μέσω σχηματισμού AGE, οξειδωτικού στρες και φλεγμονωδών μονοπατιών. Η βενφοθειαμίνη προστατεύει τους νεφρούς: Μειώνοντας τη συσσώρευση AGE στα σπειράματα κατά 40-50% αποτρέποντας το πάχυνση της βασικής μεμβράνης· Αποκλείοντας την ενεργοποίηση του μονοπατιού πρωτεϊνικής κινάσης C (PKC) που αυξάνει τη διαπερατότητα των αγγείων· Βελτιώνοντας την ενδοθηλιακή λειτουργία στα νεφρικά αιμοφόρα αγγεία κατά 30-40%· Μειώνοντας την αλβουμινουρία (πρωτεΐνη στα ούρα) κατά 25-35% υποδεικνύοντας βελτίωση του φραγμού διήθησης· Αποτρέποντας την επέκταση της μεσαγγειακής ουσίας και τη σπειραματοσκλήρωση. Μελέτες δείχνουν ότι η βενφοθειαμίνη (300-600 mg ημερησίως) επιβραδύνει την πρόοδο της πρώιμης διαβητικής νεφρικής νόσου και μπορεί να αντιστρέψει μερικώς τη βλάβη.

Μπορεί η βενφοθειαμίνη να βελτιώσει τη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια;

Η βενφοθειαμίνη δείχνει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις διαβητικές επιπλοκές των ματιών. Η αμφιβληστροειδοπάθεια αναπτύσσεται από βλάβη των τριχοειδών του αμφιβληστροειδούς, αιμορραγίες και ανάπτυξη νέων ανώμαλων αιμοφόρων αγγείων. Τα οφέλη της βενφοθειαμίνης περιλαμβάνουν: Μείωση της συσσώρευσης AGE στον αμφιβληστροειδή κατά 50-60% αποτρέποντας τη βλάβη των αγγείων· Αποκλεισμός της υπερέκφρασης VEGF (αγγειακός ενδοθηλιακός αυξητικός παράγοντας) κατά 30-40% που οδηγεί στο σχηματισμό ανώμαλων αιμοφόρων αγγείων· Βελτίωση της αιματικής ροής και της παροχής οξυγόνου στον αμφιβληστροειδή· Μείωση του οξειδωτικού στρες στα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς κατά 35-45%· Αποτροπή της απώλειας περικυττάρων που είναι κρίσιμη για την ακεραιότητα των τριχοειδών. Μελέτες σε ζώα δείχνουν ότι η βενφοθειαμίνη (ισοδύναμο 300-600 mg ημερησίως) αποτρέπει τις πρώιμες αλλαγές της αμφιβληστροειδοπάθειας. Τα ανθρώπινα δεδομένα υποδηλώνουν επιβράδυνση της προόδου με μακροχρόνια χρήση.

Ποια άλλα θρεπτικά συστατικά δρουν συνεργιστικά με τη βενφοθειαμίνη;

Η συνδυασμός της βενφοθειαμίνης με συμπληρωματικά θρεπτικά συστατικά ενισχύει την προστασία: Άλφα-λιποϊκό οξύ (300-600 mg ημερησίως) - συνεργιστικό για νευροπάθεια, μία μελέτη έδειξε συνδυασμό 60% πιο αποτελεσματικό από κανένα μόνο του· μειώνει το οξειδωτικό στρες και ανακυκλώνει αντιοξειδωτικά. Πυριδοξαμίνη (50-100 mg ημερησίως) - αποκλείει το σχηματισμό AGE μέσω διαφορετικού μηχανισμού, προστατεύει τους νεφρούς. Καρνοσίνη (500-1.000 mg ημερησίως) - αντι-γλυκοσυλιωτικό διπεπτίδιο που αποτρέπει τη διασταύρωση πρωτεϊνών. Χρώμιο (200-400 mcg ημερησίως) - βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη μειώνοντας την υπεργλυκαιμία που οδηγεί σε γλυκοσυλίωση. Ωμέγα-3 EPA/DHA (2-3 γραμμάρια ημερησίως) - αντιφλεγμονώδη που προστατεύουν από διαβητικές επιπλοκές. Βιταμίνη D (2.000-5.000 IU ημερησίως) - υποστηρίζει τα β κύτταρα του παγκρέατος και την έκκριση ινσουλίνης.

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να δούμε οφέλη από τη βενφοθειαμίνη;

Το χρονοδιάγραμμα ποικίλλει ανάλογα με την κατάσταση και τη σοβαρότητα: Πόνος διαβητικής νευροπάθειας: 2-4 εβδομάδες για αρχική βελτίωση, 6-12 εβδομάδες για μέγιστη 50-60% μείωση συμπτωμάτων· Βελτιώσεις νευρικής αγωγιμότητας: 12-16 εβδομάδες μετρήσιμες σε εξέταση· Μείωση AGE: Συνεχής διαδικασία που αρχίζει άμεσα, σημαντική μείωση στο επίπεδο ιστών σε 3-6 μήνες· Προστασία νεφρών (μείωση αλβουμινουρίας): 3-6 μήνες για μετρήσιμη βελτίωση· Πρόληψη αμφιβληστροειδοπάθειας: Απαιτείται μακροχρόνιο όφελος (6-12+ μήνες) για δομική προστασία· Ενδοθηλιακή λειτουργία: 4-8 εβδομάδες για βελτίωση της υγείας των αιμοφόρων αγγείων. Η συνέπεια είναι κρίσιμη - τα οφέλη απαιτούν συνεχή καθημερινή συμπλήρωση καθώς τα αποτελέσματα αντιστρέφονται με τη διακοπή.

Είναι η βενφοθειαμίνη ασφαλής για μακροχρόνια χρήση;

Ναι, η βενφοθειαμίνη δείχνει εξαιρετική μακροχρόνια ασφάλεια: Μελέτες έως 3 χρόνια δεν δείχνουν ανεπιθύμητες ενέργειες· Δόσεις έως 900 mg ημερησίως καλά ανεκτές· Παρενέργειες σπάνιες και ήπιες (περιστασιακή γαστρεντερική δυσφορία σε <2% των χρηστών)· Καμία σημαντική αλληλεπίδραση με φάρμακα· Υδατοδιαλυτή με την περίσσεια να αποβάλλεται (σε αντίθεση με τις λιποδιαλυτές βιταμίνες που μπορούν να συσσωρεύονται)· Καμία τοξικότητα δεν αναφέρεται ακόμη και σε υψηλές δόσεις· Ασφαλής σε ηλικιωμένους και εκείνους με επιπλοκές· Μπορεί να συνδυαστεί με διαβητικά φάρμακα με ασφάλεια. Ως παράγωγο της βιταμίνης B1, η βενφοθειαμίνη δεν έχει τις ανησυχίες τοξικότητας των φαρμακευτικών φαρμάκων. Η μακροχρόνια χρήση συνιστάται για διατηρημένη προστασία από διαβητικές επιπλοκές και συνεχή οφέλη μείωσης AGE.

  • Βενφοθειαμίνη (300-600 mg ημερησίως) μειώνει την αλβουμινουρία κατά 25-35% προστατεύοντας τη νεφρική λειτουργία και επιβραδύνοντας την πρόοδο της διαβητικής νεφροπάθειας
  • Συμπλήρωση βενφοθειαμίνης αποτρέπει τη συσσώρευση AGE στον αμφιβληστροειδή κατά 50-60% μειώνοντας τον κίνδυνο και την πρόοδο της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας
  • Βενφοθειαμίνη (300-600 mg ημερησίως) αποκλείει την υπερέκφραση VEGF κατά 30-40% αποτρέποντας το σχηματισμό ανώμαλων αιμοφόρων αγγείων στη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια
  • Βενφοθειαμίνη συνδυασμένη με άλφα-λιποϊκό οξύ (300-600 mg ημερησίως) παράγει 60% μεγαλύτερη μείωση συμπτωμάτων νευροπάθειας από οποιοδήποτε συμπλήρωμα μόνο του
  • Βενφοθειαμίνη (300 mg ημερησίως) μειώνει το πάχυνση της βασικής μεμβράνης των σπειραμάτων κατά 40-50% διατηρώντας την ικανότητα διήθησης των νεφρών στο διαβήτη
  • Θεραπεία βενφοθειαμίνης αποτρέπει την απώλεια περικυττάρων στα τριχοειδή του αμφιβληστροειδούς διατηρώντας την ακεραιότητα των αιμοφόρων αγγείων και αποτρέποντας τα μικροανευρύσματα
  • Βενφοθειαμίνη (300-600 mg ημερησίως) βελτιώνει την ενδοθηλιο-εξαρτημένη αγγειοδιαστολή κατά 35-45% αντιστρέφοντας την αγγειακή δυσλειτουργία στο διαβήτη
  • Συμπλήρωση βενφοθειαμίνης μειώνει την ενεργοποίηση πρωτεϊνικής κινάσης C (PKC) κατά 40-50% αποκλείοντας κύριο μονοπάτι υπεργλυκαιμικής αγγειακής βλάβης
  • Βενφοθειαμίνη με πυριδοξαμίνη παρέχει συμπληρωματική αναστολή AGE μέσω πολλαπλών μηχανισμών ενισχύοντας την προστασία νεφρών και αγγείων
  • Βενφοθειαμίνη (300-600 mg ημερησίως) δείχνει ασφάλεια σε μακροχρόνιες μελέτες έως 3 χρόνια με <2% ποσοστό ήπιων παρενεργειών υποστηρίζοντας τη συνεχή προληπτική χρήση

Ολοκληρωμένο Πρωτόκολλο Βενφοθειαμίνης - Μέρος 2

Πρωτόκολλο Προστασίας Νεφρών:

  1. Βενφοθειαμίνη: 300 mg δύο φορές ημερησίως (600 mg συνολικά)
  2. Πυριδοξαμίνη: 50-100 mg ημερησίως
  3. Άλφα-λιποϊκό οξύ: 600 mg ημερησίως
  4. Παρακολούθηση αλβουμινουρίας κάθε 3-6 μήνες
  5. Στόχος HbA1c <7%, αρτηριακή πίεση <130/80

Πρόληψη Αμφιβληστροειδοπάθειας:

  1. Βενφοθειαμίνη: 300-600 mg ημερησίως
  2. Λουτεΐνη/ζεαξανθίνη: 10-20 mg ημερησίως για υποστήριξη αμφιβληστροειδούς
  3. Ωμέγα-3 EPA/DHA: 2-3 γραμμάρια ημερησίως
  4. Τακτικές οφθαλμολογικές εξετάσεις (ετήσια ελάχιστη)

Μέγιστο Πρωτόκολλο Νευροπάθειας:

  1. Βενφοθειαμίνη: 300 mg τρεις φορές ημερησίως (900 mg συνολικά)
  2. Άλφα-λιποϊκό οξύ: 600 mg ημερησίως
  3. Βιταμίνη B12: 1.000 mcg μεθυλκοβαλαμίνη ημερησίως
  4. Ακετυλ-L-καρνιτίνη: 1.000-2.000 mg ημερησίως

Ολοκληρωμένη Αντι-Γλυκοσυλίωση:

  1. Βενφοθειαμίνη: 300-600 mg ημερησίως
  2. Καρνοσίνη: 500-1.000 mg ημερησίως
  3. Πυριδοξαμίνη: 50-100 mg ημερησίως
  4. Αμινογουανιδίνη (αν διατίθεται): 300 mg ημερησίως

Πρόγραμμα Παρακολούθησης:

  1. Μήνας 1-2: Αξιολόγηση ανταπόκρισης συμπτωμάτων
  2. Μήνας 3: HbA1c, νεφρική λειτουργία, λόγος αλβουμίνης/κρεατινίνης
  3. Μήνας 6: Μελέτες νευρικής αγωγιμότητας αν υπάρχει νευροπάθεια
  4. Συνεχώς: Ετήσιος ολοκληρωμένος διαβητικός έλεγχος
  • Διαβητικοί ασθενείς με πρώιμη νεφρική νόσο ή μικροαλβουμινουρία (ICD-10: E11.21-E11.22)
  • Εκείνοι με διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια ή σε υψηλό κίνδυνο για επιπλοκές όρασης (ICD-10: E11.31-E11.35)
  • Ασθενείς με προχωρημένη διαβητική νευροπάθεια που απαιτούν μέγιστη παρέμβαση (ICD-10: E11.40-E11.42)
  • Άτομα με πολλαπλές διαβητικές επιπλοκές που ωφελούνται από ολοκληρωμένη μείωση AGE
  • Εκείνοι με κακώς ελεγχόμενο διαβήτη (HbA1c>7%) σε υψηλό κίνδυνο επιπλοκών
  • Ασθενείς που επιδιώκουν να αποτρέψουν διαβητικές επιπλοκές προληπτικά
  • Άτομα με οικογενειακό ιστορικό σοβαρών διαβητικών επιπλοκών
  • Άτομα με γνωστή αλλεργία στη θειαμίνη
  • Έγκυες ή θηλάζουσες γυναίκες - η ασφάλεια υψηλών δόσεων δεν έχει καθοριστεί
  • Εκείνοι με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια - συμβουλευτείτε νεφρολόγο
  • Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνουν τους γιατρούς τους για τη χρήση βενφοθειαμίνης για ολοκληρωμένο συντονισμό φροντίδας

Κλινικές Αποδείξεις - Βενφοθειαμίνη Μέρος 2

Μελέτη Προστασίας Διαβητικής Νεφροπάθειας: Πειραματικό μοντέλο διαβητικής νεφρικής νόσου αξιολόγησε βενφοθειαμίνη (70 mg/kg/ημέρα ισοδύναμο με ~350-400 mg ανθρώπινη δόση) για 24 εβδομάδες. Η βενφοθειαμίνη απέτρεψε το 64% της διαβητικής αύξησης επιπέδων AGE στους νεφρούς (p<0,01). Η αλβουμινουρία μειώθηκε κατά 41% σε σχέση με διαβητικούς μάρτυρες. Το πάχυνση της βασικής μεμβράνης των σπειραμάτων αποτράπηκε κατά 52%. Η ενεργοποίηση PKC στο νεφρικό ιστό καταστάλθηκε κατά 47%. Δείχνει τις ισχυρές νεφροπροστατευτικές επιδράσεις της βενφοθειαμίνης μέσω πολλαπλών μηχανισμών.

Μελέτη Συνέργειας Βενφοθειαμίνης συν Άλφα-Λιποϊκού Οξέος: Η μελέτη σύγκρινε βενφοθειαμίνη μόνη (300 mg ημερησίως), άλφα-λιποϊκό οξύ μόνο (600 mg ημερησίως), συνδυαστική θεραπεία, ή εικονικό φάρμακο σε ασθενείς με διαβητική νευροπάθεια (n=74) για 12 εβδομάδες. Η συνδυαστική θεραπεία μείωσε το σκορ συμπτωμάτων νευροπάθειας κατά 5,72 βαθμούς έναντι 3,26 για βενφοθειαμίνη μόνη και 3,65 για ALA μόνο (p<0,05 για υπεροχή συνδυασμού). Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε σημαντικά περισσότερο με συνδυασμό. Καθιερώνει το συνεργιστικό όφελος του συνδυασμένου συμπληρώματος.

Πρόληψη Αμφιβληστροειδοπάθειας στο Διαβήτη: Πειραματική μελέτη σε διαβητικό ζωικό μοντέλο αξιολόγησε τις επιδράσεις της βενφοθειαμίνης (70 mg/kg) στη βλάβη του αμφιβληστροειδούς για 6 μήνες. Η βενφοθειαμίνη απέτρεψε το 55% της διαβητικής αύξησης συσσώρευσης AGE στον αμφιβληστροειδή. Τα άκυτα τριχοειδή (δ